هر کدام جعبه بسته بندی پلاستیکی با پارامترهای ساختاری خاصی طراحی شده است که ظرفیت باربری آن را مشخص می کند. این ظرفیت تحت تأثیر نوع مواد پلاستیکی (به عنوان مثال، پلی پروپیلن، پلی اتیلن یا پلی اتیلن با چگالی بالا)، ضخامت دیوار، تقویت گوشه، طراحی پایه و ویژگی های پشتیبانی داخلی است. بیش از حد مجاز وزن تعیین شده توسط سازنده می تواند منجر به تغییر شکل پلاستیک، ترک خوردن یا فروریختن کامل شود، به خصوص زمانی که جعبه ها به صورت عمودی روی هم چیده می شوند. در عملیات حرفه ای، توصیه می شود که حاشیه ایمنی 10 تا 20 درصد کمتر از حداکثر بار نامی حفظ شود تا توزیع وزن ناهموار، نیروهای هندلینگ پویا و خزش طولانی مدت پلاستیک تحت بار پایدار باشد. درک مشخصات باربر تضمین می کند که هر جعبه به یک پشته پایدار کمک می کند و در عین حال از محتویات در برابر آسیب محافظت می کند. اپراتورها باید هم بارهای ساکن (وزن محتویات و خود جعبه ها) و هم بارهای دینامیکی (ارتعاشات، ضربه در حین حمل و نقل یا حرکت لیفتراک) را برای حفظ یکپارچگی سازه در طول زمان در نظر بگیرند.
توزیع وزن یکنواخت در هر جعبه بسته بندی پلاستیکی برای جلوگیری از تنش موضعی، تغییر شکل و ناپایداری در آرایش های انباشته بسیار مهم است. بستهبندی ناهموار، با مواد سنگینتر متمرکز در گوشهها یا در امتداد یک طرف، مرکز ثقل را تغییر میدهد و خطر واژگونی یا فشردهشدن ناهموار جعبههای پایینی را افزایش میدهد. بهترین شیوه ها شامل توزیع یکنواخت محتویات، ایمن کردن اقلام در داخل برای جلوگیری از جابجایی، و حفظ یک مرکز ثقل ثابت است. هنگام چیدن چندین جعبه، جعبههای سنگینتر باید لایههای پایینی را اشغال کنند، در حالی که جعبههای سبکتر یا خالی باید در بالا قرار گیرند. این توزیع وزن سلسله مراتبی فشار را بر روی جعبههای پایینی به حداقل میرساند، از فشردهسازی پایه یا برآمدگی دیوارههای جانبی جلوگیری میکند و به یک پشته عمودی پایدار کمک میکند که بتواند در برابر ارتعاشات حمل و نقل یا جابجایی مقاومت کند.
جعبههای بستهبندی پلاستیکی مدرن اغلب دارای مکانیسمهای به هم پیوسته یا تودرتو هستند که برای بهبود پایداری جانبی طراحی شدهاند. به عنوان مثال می توان به درب های فرورفته، پایه های برآمدگی و فرورفتگی، شیارهای هم ترازی و سیستم های گیره ای اشاره کرد. این طرحها به جعبههای انباشته اجازه میدهند تا به صورت مکانیکی درگیر شوند و از لغزش، سرخوردن یا جابهجایی افست جلوگیری میکنند. ویژگیهای کاملاً درگیر درهمتنیده، پشتههای بلندتر را بدون به خطر انداختن ایمنی ممکن میسازد، زیرا جعبهها دقیقاً تحت بار عمودی در یک راستا قرار میگیرند. جعبههایی که فاقد ویژگیهای به هم پیوسته هستند ممکن است به تکنیکهای تثبیت خارجی مانند بستهبندی کوچک، تسمه یا پشتیبانی قفسهبندی نیاز داشته باشند. درگیری صحیح مکانیسم های به هم پیوسته ضروری است. درگیری جزئی می تواند ظرفیت باربری را کاهش دهد و ناپایداری جانبی را افزایش دهد، به ویژه در هنگام حمل و نقل، جابجایی لیفتراک، یا ارتعاشات ناشی از سیستم های خودکار.
تراز عمودی دقیق برای اطمینان از اینکه بارهای عمودی مستقیماً از طریق عناصر پشتیبانی سازه جعبه ها منتقل می شوند ضروری است. ناهماهنگی، مانند انباشته شدن افست، قرار دادن زاویه ای، یا جابجایی چرخشی، می تواند نیروهای ناهمواری را بر روی دیواره ها، گوشه ها و درب ها ایجاد کند. این تنش ناهموار خطر تغییر شکل، ترک خوردن یا واژگونی را افزایش می دهد. در مناطق ذخیرهسازی با تراکم بالا یا امکانات خودکار، تراز عمودی را میتوان با استفاده از راهنماهای بصری، علامتگذاری کف، ریلهای راهنما یا سیستمهای انباشته رباتیک خودکار حفظ کرد. تراز عمودی نه تنها ثبات را افزایش می دهد، بلکه کارایی فضایی را نیز به حداکثر می رساند و به جعبه های بیشتری اجازه می دهد تا فضای ذخیره سازی تعریف شده ای را بدون به خطر انداختن ایمنی یا دسترسی اشغال کنند.
جعبههای بستهبندی پلاستیکی اغلب با ویژگیهایی مانند آجبندی، ضخامت، گوشههای ضخیمتر و پایههای متقاطع برای بهبود توزیع بار تقویت میشوند. تراز کردن گوشههای تقویتشده هنگام انباشته شدن، تضمین میکند که بارهای عمودی بر روی قویترین نقاط ساختاری متمرکز میشوند و استرس بر بخشهای ضعیفتر جعبه را کاهش میدهد. ناهماهنگی عناصر تقویت شده می تواند منجر به فشار موضعی شود و باعث برآمدگی دیواره جانبی، ترک خوردگی یا تغییر شکل دائمی شود. علاوه بر انباشته شدن عمودی، ویژگی های تقویت کننده مقاومت در برابر ضربه، لرزش و تنش جانبی را در حین جابجایی و حمل و نقل بهبود می بخشد. برای کاربردهای با تراکم یا استرس بالا، انتخاب جعبههایی با الگوهای آجدار بهینهشده و گوشههای گوشه برای به حداکثر رساندن دوام و قابلیت اطمینان طولانیمدت ضروری است.
حتی هنگام استفاده از جعبههای بستهبندی پلاستیکی تقویتشده و قفلشده، محدودیت عملی برای ارتفاع پشته وجود دارد. انباشته شدن بیش از حد باعث ایجاد فشار بیش از حد بر روی جعبه های پایینی می شود که می تواند باعث تغییر شکل دائمی، خزش پلاستیک یا فروپاشی شود. ارتفاع پشته باید بر اساس توصیه های سازنده، وزن محتویات و شرایط محیطی مانند لرزش، جریان هوا یا فعالیت لرزه ای تعیین شود. در شرایطی که شامل حمل و نقل است، ارتفاع انباشته شدن باید بیشتر کاهش یابد تا نیروهای دینامیکی که ممکن است باعث واژگونی یا جابجایی شوند، در نظر گرفته شود. محدود کردن ارتفاع پشته برای حفظ یکپارچگی جعبه ها و محتویات آنها، جلوگیری از تصادفات و اطمینان از ایمنی پرسنلی که پشته ها را جابجا می کنند بسیار مهم است.
